laatste dag in ordu

Gisterochtend zijn we naar de hazelnotentuin vertrokken onder wat twijfelachtige omstandigheden, het laatste stukje weg was namelijk tamelijk onbegaanbaar voor onze trouwe renault megane, eerdere offroad avonturen had deze fransoos nog feilloos overleefd maar deze rit begonnen de koppelingsplaten toch wel gevaarlijk te stinken, met een beetje kunst en vliegwerk had ons voertuig ook deze rit weer doorstaan.

Het bezoek aan de hazelnotentuin & de blauwsparren van de familie was bijzonder interessant en de omgeving was prachtig, teruggekomen in Ordu gingen we snel nog een paar kaarten kopen om de voetbalwedstrijd Orduspor-Bursaspor bij te wonen, wat een bijzondere ervaring is,het is een trots en emotioneel volkje die Turken, ze maken ff meer herrie dan de gemiddelde hollandse supporter.

Vanochtend vroeg zijn wevertrokken uit Ordu, omafscheid te nemen van Carolien & Muhammed inSamsun vanwaar we overstapte op het vliegtuig, via een tussenlanding in Istanbul zijn we vanmiddag weer geland op Schiphol.We zullen deze bijzonderereis niet snel vergeten en hopen dat we nog vaker naar deze regio te gaan, de gastvrijheid en warmtedie we deze week kregen zullen we nooit vergeten.

Turkse Jeep safari met Renault Megane

Gistermorgen uit bed gebeld door buurman. Hij kwam even iets vertellen en Rob deed open dus de arme man kreeg de schrik van z'n leven... De dag begon goed. Vervolgens met de zus, zwager en kinderen via mooie plekjes naar Yesilköy gereden, en de weg erheen was al een avontuur opzich (zie safari foto's). Al glissend en glijdend kwamen we bij het dorp aan waar we vervolgens heel heel heel lekker lekker ge-bbq-ed :))

Het avontuur hier begon pas want na het eten was het donker geworden en moesten we in het nogdonkerste buitenbos Muhammed's moeder nog ophalen in een ander dorp. Na twee uur kwamen we weer terug in ordu (de auto was veranderd van grijs naar tank-kleurig bruin).

Daarna gingen we een bezoek brengen naar de oudste zus van Muhammed waar we op televisie de vreselijke beelden zagen van de aardbeving die diezelfde dag gebeurd was. Overigens hebben wij hier gelukkig zelf niks van gevoeld. Na een gezellig avondje thee en lekker eten zijn we weer naar huis gegaan.

Vandaag hebben we goed inkopen gedaan en geshopt in de binnenstad van Ordu die overigens groter is dan verwacht.

Eerste dagen in Ordu

Na met 40 minuten vertraging vertrokken te zijn uit Amsterdam kwamen we aan in ?stanbul maar die tijd kwamen we dus tekort om relax naar het andere vliegtuig naar Samsun te lopen. Het was dus Last Minute heel erg hard rennen...gelukkig sprak iedereen heel goed Engels maar was ons Engels zeker wat minder om er wat van te verstaan blijkbaar...

Gelukkig hadden we het vliegtuig PREC?ES optijd gehaald en stonden Carolien en Muhammed ons op te wachten op het vliegveld van Samsun. Maar de martelgang was nog niet voorbij want natuurlijk, om het plaatje compleet te krijgen, waren onze koffers weg. Gelukkig was Muhammed er om ons te redden en bleken ze op een andere band binnengekomen te zijn. We hadden ze dus weer terug gevonden :)

Na 2 uur in Ordu aangekomen te zijn werden we met open armen ontvangen door Muhammeds moeder die voor de gelegenheid tot laat opgebleven was en eten had voorbereid.

Gister, 20 oktober, hebben we de hele dag in Ordu doorgebracht om alles een beetje te verkennen. Met een kabelbaan zijn we naar een uitzichtpunt gegaan, Boztepe, en vanuit daar konden we heel mooi over Ordu en de zwarte zee kijken. Wat fotos hiervan staan ook op de site. Daarna zijn we met zn vieren over de boulevard gewandeld langs de zee en later ben ik (Els) met Carolien de stad ingegaan en zijn Muhammed en Rob, man to man, op een terras gaan zitten bij de zee. Daarna zijn we weer naar Boztepe gegaan om te zien hoe mooi Ordu is by night.

Vandaag, 21 oktober, hebben we heel Hollands Muhammed toegezongen en hem cadeaus gegeven, want hij was vandaag 26 jaar geworden...hoera...toen hij een beetje van de schok bekomen was zijn we naar Giresun, een andere stad gereden, om daar op een berg, een ruine te bezoeken. Ook daar zijn wat leuke fotomomentjes genomen. Vanuit Giresun zijn we naar Muhammeds zus gegaan waar we uitgenodigd waren om met het grootste deel van de familie avondeten te komen eten. Het was heel gezellig en natuurlijk ook weer een heel hartelijk welkom. Het eten was super lekker en veel natuurlijk.

Het is heel fijn om Muhammed en Carolien te zien en we zijn heel blij dat we gekomen zijn. Carolien maakt het prima en Muhammed is goeie en lieve jongen.

bezoek Carolien Ordu

Aanstaande woensdag 19 oktober gaan we naar Ordu om Carolien te bezoeken.

We vertrekken om 13:55 vanaf Schiphol (PC672) en landen om 18:10 in Istanbul waar we een tussenlanding hebben, om 20:10 vertrekken we naar Samsun (PC130) waar we om 21:30 landen en waar we Carolien weer zullen zien, vanuit daar is het nog twee uurtjes met de auto naar Ordu.

weer thuis

Gister zjin we om 7 vertrokken vanuit Trogir en kwamen we om 18:00 aan in Hotel zum Post (40 km voorbij Regensburg, heerlijk gegeten en geslapen

lekker nog ff relaxen voor de terugreis

Vandaag hebben wenog lekker van de zon en deblauwe zee genoten,straks gaan we een heerlijke pizza scoren en daarna lekker evennaar de boulevard een drankje halen omvanavond nog een borrel te drinken met de verhuurders van ons appartement. De auto is inmiddels weer volgepakt om ons morgen naar Duitsland te brengen waar we een tussenstop hebben voorbij Regensburg (vanaf Trogir ongeveer 1050km), overmorgen hopen we in de namiddag weer in Hoogwoud te zijn, tot dan allemaal, groeten!!

Dagje met "rent a boat"

Gisteren moesten we vroeg ons bed uit omdat we om 9 uur een boot zouden huren. Dit verliep vlekkeloos en al snel zaten we op een bootje. In het begin best eng, want niemand had enige ervaring. Gelukkig waren we al snel gewend aan het stuur en de motor en gingen op weg. Eerst moesten we inparkeren bij een kader, om Rob op te halen die de auto had weggezet. Het was moeilijker dan gedacht, maar uiteindelijk waren we er zonder botbreuken vanaf gekomen. Eerst gingen we een tijdje varen en kwamen uiteindelijk bij een baai aan waar we even gingen zwemmen. Daarna gingen we verder en vaarden nog even langs het appartement om wat eten te halen (omdat we de boei misten sloegen we bijna te pletter op de rotsen x'D) We vaarden verder en aten bij weer een andere baai het eten op en hebben daar nog even gezwommen en gezonnen. Uiteindelijk moesten we weer terug, maar we hadden tegen wind en het waaide ook nog eens heel hard! De boot sloeg meerdere keren bijna om en Marijke stond doodsangsten uit (stel je voor dat de IPod te water raakt). Gelukkig kwamen we weer levend terug.

We zijn heerlijk bruin geworden en hebben wederom een topdag gehad!

Dag naar Mostar (Bosnië)

Gisterochtend zijn we vertrokken om naar Bosnië te gaan. Maar zoals altijd stond er een hele lange file bij Trogir, dus besloten we om een Kroaat te achtervolgen die achter ons aan het keren was. Dit was wel een gevaarlijke onderneming, want wie weet waar we zouden stranden. We gingen over een rotspad heen en zijn meerdere keren bijna door het dak gevlogen van de Jetmaar gelukkig kwamen we goed terecht en stonden we binnen 5 minuten vooraan in de file, achter onze Kroatische vriend.

Na een lange tijd gereden te hebben kwamen bij de grenscontrole in Bosnië aan, maar onze verzekeringspapieren (groene kaart) klopte niet. Bosnië stond er doorgestreept en dus moesten we naar wat euro's betalen een tijdelijke verzekering afsluiten waardoor we door konden rijden. Nog geen 10 kilometer verderop stond er opeens een politieagent midden op de weg te gebaren dat we aan de kant moesten staan. Zijn maatje stond met een laserapparaat achter de boompjes de snelheid te meten, en die van ons was iets te hoog. Waar 40 was toegestaan, vlogen we door het dorpje met een snelheid van 74 (volgens dat apparaat). De communicatie was gebrekkig, want wij konden geen Bosnisch, en de Bosniërs konden geen Engels. Na 5 minuten met de billen samengeknepen te hebben gestaan mochten we plots zo doorrijden.

Eindelijk kwamen we via allemaal binnenweggetjes Mostar binnen, een indrukwekkende stad vanwege de sporen die de oorlog heeft nagelaten. In flats zag je allemaal schietgaten en sommige huizen lagen ook nog steeds aan puin, maar het grootste deel was weer opnieuw opgebouwd, waardoor het ook een moderne stad was zonder een historische kern.

Op de terugweg zijn we nog naar het Blauwe Meer(Plavo Jezero)geweest (bij Imotski), een meer in een krater waarin je eerst een paar honderd meter naar beneden moest afdwalen (het was wel heel mooi!) en daarna eindelijk lekker kon zwemmen. Het meer was bijna 500 meter diep (een van de diepste meren van de wereld!).

we hebben een hele leuke en vermoeiende dag gehad, Bosnië is een heel mooi land en zeker voor herhaling vatbaar.

ps. we hebben net dolfijnen gezien die achter een zeilbootje aan zwommen!